De kunst van de eenvoud
Philippe Jaroussky en B'Rock ontroerden in Brugge met barokwerk voor castraten.
Na een korte stilte is B'Rock, Vlaanderens jongste oude-muziekensemble, weer volop aanwezig in de concertprogramma's. In Brugge kreeg het de kans samen te werken met een van de rijzende sterren uit de oude-muziekwereld, de Franse contratenor Philippe Jaroussky.
Onder de titel Castrati di Venezia wou het concert de muziek van enkele beroemde castraten tot leven brengen als een vocaal duel tussen Bernacchi en Nicolini. Vooral Scarlatti en Händel schreven muziek voor beide sterzangers, die in de achttiende eeuw met hun uitzonderlijke virtuositeit en krachtige stem heel wat vrouwen in katzwijm lieten vallen. Van een vocale wedstrijd was er tijdens het concert in Brugge echter weinig te merken. Jaroussky beperkte zich tot een vrijwel willekeurige opeenvolging van aria's en de hele context bleek niet meer dan een excuus om dit repertoire te brengen. Maar wat voor een repertoire. Scarlatti's vakmanschap kwam prachtig bovendrijven en we hoorden enkele van Händels ontroerendste aria's.
Opmerkelijk genoeg overtuigde Jaroussky vooral in de langzame aria's, die hij zonder franjes en recht uit het hart zong. Zijn stem is niet bepaald groot, maar het siert Jaroussky dat hij niets forceerde en zich neerlegde bij zijn beperkingen. De aria "Non dispersi peregrino" uit Händels vergeten opera Lotario groeide uit tot een intense, beklijvende zoektocht van een oprecht mens, tijdens zijn levensweg op zoek naar lichtpunten, diep ontroerend in zijn eenvoud en waarachtigheid.
Het Festival van Vlaanderen Brugge had B'Rock en Jaroussky niet verwend met de locatie: de barokke Sint-Walburgakerk heeft een echo van zeven seconden, zodat vooral de snelle loopjes en versieringen in de instrumenten meermaals de mist in gingen. Ook Jaroussky worstelde bij momenten met Händels virtuozere stukken, die het uiterste van de contratenorstem vergen. Blijkbaar moeten de castraten toch van een ander slag geweest zijn: getuigen vertellen dat de echte sterren zelfs de snelste loopjes nog met veel kracht konden zingen en articuleren.
B'Rock bood de Franse zanger een attente, frisse begeleiding, voortdurend ad rem musicerend, terecht nooit tevreden met een plek op de achtergrond. In één van Händels Concerti grossi bleek nog maar eens hoe snel dit één jaar jonge ensemble een eigen klank en aanpak heeft bereikt, met veel aandacht voor ritmische nuances zodat het bekende afsluitende menuet spiksplinternieuw klonk. Dit orkest speelt barokmuziek niet op automatische piloot, maar denkt na over elk werk, elk deeltje, elke frase, vaak zelfs elke maat. Alleen op die manier kan je het publiek op het puntje van zijn stoel krijgen.
De Standaard