B'Rock experimenteert met Bach
Als B'Rock één zaak verfoeit, dan wel routine. Een doordeweeks barokconcert met traditioneel repertoire is aan deze muzikanten niet besteed. B'Rock wil zoveel mogelijk experimenteren, vragen losweken en de discussie aangaan.
Voor zijn allereerste confrontatie met Bach, stelde het ensemble een origineel en goed doordacht programma samen: twee klavierconcerti van vader Bach omarmden een intrigerend, opvallend modern concerto van zijn oudste zoon Wilhelm Friedemann. Tussendoor passeerden ook nog twee fuga's uit Die Kunst der Fuge en twee magistrale stukken uit Das musikalisches Opfer de revue.
Het bindende gegeven vormde het instrument dat Bach tijdens een bezoekje aan de Pruisische koning Frederik de Grote in 1747 bespeelde: een pianoforte van de Duitser Silbermann, die daarmee de pianoforte in Duitsland introduceerde.
B'Rock nodigde de Amerikaan Kenneth Weiss uit om één concerto van Bach op een van de weinig overgebleven Silbermann-piano's te spelen. De opvallend grote pianoforte produceerde een fijne, breekbare klank, die solo mooi tot zijn recht kwam, maar in combinatie met de tien strijkers van B'Rock slaagde Kenneth Weiss er te zelden in zich staande te houden.
Vooral in het concerto van vader Bach was de balans tussen pianoforte en orkest problematisch. Om dat euvel tegen te gaan vroeg de Amerikaan het uiterste van het tere instrument, dat prompt drastisch ontstemde.
De vreemde beslissing om het Kraakhuis op te zoeken voor dit concert speelde ook een belangrijke rol. De ruime akoestiek van deze zaal versterkte de strijkers, maar bleek weinig flatterend voor de pianoforte.
Het concerto van Wilhelm Friedemann Bach was met zijn modernere, meer klassieke schriftuur veel beter geschikt voor de Silbermann-piano. B'Rock gaf Kenneth Weiss meer dan weerwerk met ritmisch scherp orkestspel en feilloze zin voor detail.
B'Rock en Weiss sloten de intrigerende avond af met een 'traditionele' uitvoering van een Bach-concerto op klavecimbel. Plots viel alles écht in zijn plooi: het orkest hoefde zich niet meer in te houden uit vrees de solist te overstemmen, maar musiceerde op het scherp van de snede, met grote muzikale intelligentie.
De Standaard