B'Rock blijft wat verstopt in nieuw koorproject
Op uitnodiging van de afscheindnemend directeur René Jacobs trok B'Rock naar de Festwochen in Insbruck.'Dit was duidelijk een van de beste concerten van deze festivaleditie', zei Jacobs na afloop.
De dirigent, barokspecialist en afscheidnemend artistiek leider van het festival, houdt van flexibele en democratische ensembles die hun artistieke keuzes niet in handen leggen van een enkel artistiek leider. En dat is precies wat we in de missie van B'Rock te lezen krijgen.
B'Rock kreeg de vraag om samen te werken van het Innsbruck Festival Chorus. Dankzij het Engelse programma en het koor was de keuze voor de Britse dirigent Timothy Brown gauw gemaakt. Brown assisteert Jacobs al jaren om koren voor te bereiden. Als koordirigent beschikt hij over een benijdenswaardige voorgeschiedenis. Hij begon ooit zelf als koorknaap in Westminster Abbey in Londen en in het King's College in Cambridge. Momenteel is hij muziekdirecteur van het Clare College in Cambridge. Dat hij van aanpakken weet, bewees hij ook in dit project. Het Innsbruck Festival Chorus mag dan al een projectkoor heten voor (semi-)professionele, jonge zangers, het concertresultaat klonk meer dan professioneel genoeg. 'Ik heb enkele dagen lang keihard kunnen werken met deze zangers', verklaart Brown. 'Repeteren betekent voor mij behalve technische perfectie nastreven ook intensief werken aan communicatie. De zangers moeten alle middelen inzetten om de tekst uit te drukken. Behalve uitspraak zijn ook uitstraling en lichaamstaal van cruciaal belang.'
Je voelt de geest van René Jacobs sterk waaien in Innsbruck. Brown deelt Jacobs passie voor tekst en volgt zijn programmakeuzes. Behalve voor het Te Deum van Händel en 'Hail! Bright Cecilia' van Purcell brachten ze ook veel onbekender werk. Zo opende B'Rock het concert met een heel kleurrijke, maar volkomen onbekende suite van Purcells tijdgenoot Matthew Locke. En van 'Come, Come along' van Jeremiah Clarcke moest zelfs eerst nog een uitgave gemaakt worden.
Maar Timothy Brown ging zo op in zijn engagement voor het koor dat hij tijdens de eerste helft van het concert wel eens durfde te vergeten dat er tussen hem en het koor ook nog een instrumentaal ensemble zat. Daardoor leed de basso continuo onder een gebrek aan aandacht. Brown had die dan ook bijna letterlijk weggestopt in een hoekje van het podium. Ook tijdens de puur instrumentale suite van Locke voelde je dat B'Rock nood had aan een kordatere dirigent.
De programmakeuze speelde dan weer in het voordeel van B'Rock. De suite van Locke is op zich al een ontdekking. Maar ook in het vocale gedeelte viel er heel wat te beleven voor de instrumentisten.
Tijdens de tweede helft klonk B'Rock in Händel en Clarcke al veel meer als een evenwaardige partner van het festivalkoor. Het was dan ook jammer dat de solisten het wat lieten afweten. Timothy Brown had tijdens de repetities nochtans gehamerd op communicatie met het publiek. Maar op dat vlak scoorden niet alle solisten hoog. Enkel de Zuid-Afrikaanse altus Christopher Ainslie kon overtuigen.
Er volgen nog spannende debuten. In december trekt B'rock naar de Wigmore Hall in Londen, in 2010 naar Potsdam.
De Standaard